عاشق عشق و محبت
 عشق و محبتش یک دنیا
 دوستدار همه موجودات
 دل نازک و رحیم
 رحمتش شامل همه
 بخشنده و عادل
 زیبا و دلنشین
 محبت و عشقش بالاتر از مادر
 یاور مظلومان ، امید ناامیدان ، پناه بی پناهان
 محبت وقدرتش بالاتر از عظمت دنیا
پند و اندرزش آویزه ی گوش
 هر که را بخواهد دستش گیرد
 روحش در وجود همه
 بی نیاز از همه ، اما عاشق همه
 مرگ و زندگی ، وابسته به او
 سرسبزی جهان ، به دست او
 گردش روزگار ، به خواست او
 فرشتگان به فرمان او
 جانم به فدای او ، زندگیم مال او
 دوستش دارم
 عشق ومحبتش را به جان خریدارم
 دوستش دارم ، دوستش دارم
 تا آخر عمر و بعد از مرگ 

چه حیف ! او بزرگ شد
و تازه یک سر از تمام این بزرگ ها بزرگ تر
چه گونه من تمام روزهای خسته را
عبور دادم از میان خاطرات کودکی او
عبور دادم از میان بازوان حس گرم او
چه صادقانه بود
بیم های کوچک و بزرگ کودکانه اش
 چه صادقانه بود رنگ حجب او
که می دوید مثل رودی از ستاره ها
 میان کرک ابرهای گونه اش
چه گونه تند رفت و رفت و رفت
ورای دره های فاصله
و عطر یاس دست هاش
میان بوی سکه ها و چرتکه
پرید و محو شد
بزرگ شد بزرگ شد
به رنگ بی شمارها بزرگ ها
 به بعد های فاصله نگاه می کنم
به بعدهای فاصله که پر نمی شوند
با تمام سود های ما
 که پر نمی شوند
 با تمام کودکی تو
که پر نمی شوند
 با تمام آه های من
تمام سهم های ما
 ئلی دریغ بازوان حس تو
 ولی دریغ روزهای گرم من 
                                    ستاره ها                                     

سلام بچه ها ...

ایش که حالتون توپ توپ باشه ...

من چند وقتی نبودم امیدوارم منو ببخشید و بتونم جبران کنم...

من الان حالم خیلی خوب نیست ولی به خاطر شماها اومدم که تنها نباشم...

بچه ها تو رو خدا شماها دیگه تنهام نزارین...

به امید اول خدا بعدش شماها ...

خیلی دوستون دارم ....

به تو گفتم نگفتم؟!
به تو گفتم من و عاشق نکن ديوونه ميشم
من و از خونه آواره نکن بی خونه ميشم
خطر کردی نترسيدی من و دلداده کردی
تو کردی هرچی با اين ساکت افتاده کردی
ديگه از کوچه ی من راه برگشتن نداری
منم دوست و منم دشمن کسی جز من نداری
به تو گفتم نگفتم؟!
نگفتم دل من بی اعتباره
اگه عاشق بشه پروا نداره
نميفهمه خطر اين مرغ بی دل
قفس ميشکنه ميره تا ستاره
به تو گفتم نگفتم؟!
به تو گفتم اگه مستم کنی مثل پرنده
ديگه از من نپرس مستی عاشق چون و چنده
چنان دل سوخته ميزنم به اسمت زير آواز
که آوازه ی من راه فرارت و ببنده
به تو گفتم نگفتم؟!
به تو گفتم نگفتم؟؟؟!!!

کاش که معشوق ز عاشق طلب جان میکرد

تا که هر بی سر و پایی نشود یار کسی

                          *این دیگه رویا نیست یه واقعیته تلخه*

آخرین نبض قلبم زمانی خواهد تپید که از تنها عشق زندگی ام بنویسم

اما به کجا و به کدامین نشانی؟ نمی دانم ولی با همه ی اینها می خواهم بنویسم از تو می خواهم از تو که

یک باره سکوت قلبم را شکستی و با من حرف زدی

و با نگاهت با من حرف زدی می خواهم از رفتنت بنویسم که وقتی رفتی پر از سکوت و بی اعتنایی بود

اما می خواهم از خودم بگویم که وقتی به عطش دیدارت مبتلا می شدم

اینگار تمام دنیا را به زیباییهایش به من دادند

اما باز ...باز آرزو می کردم کاش پرنده ای بودم و به دیدارت می آمدم .

گاه آرزو میکنم ، می توانستی چند صباحی چون من باشی ...

بیندیشی آن چیز که من می اندیشم ؛ ببینی آن چه من می بینم ؛ احساس کنی آن گونه که من احساس می کنم ؛ دریابی آشفتگی ، ترس ، تحسین و دوستی را که نسبت به تو احساس می کنم ، همه را یکباره و با هم .

اگر می توانستی حتی برای لحظه ای در ذهن من زندگی کنی ؛ می توانستی ببینی که دنیای من چگونه سرشار از مسئولیت هاست ، و عجیب آنکه اغلب به تو می اندیشم .

می دیدی که چه شادی را به من ارزانی داشته ای . می دیدی که تا کجا شادمانم که می توانم لبخند بزنم ، بخندم ، سر خوش باشم و آزاد چون کودکان.

این همه را از تو دارم .

اگر می توانستی نیم نگاهی به درون من بیفکنی می دیدی آن سپاس و تحسین را . تحسین نه تنها برای آنچه که هستی بلکه برای آنچه که بذل می کنی تا من این باشم . و خواهی دید که تا چند ، این همه را حرمت می دارم.

اما آنچه که بیش از همه به حیرتت وا می دارد ، تمام آن عشقی است که به تو دارم . و آنگاه که این احساس را کردی ، همیشه به یادش خواهی داشت . درک خواهی کرد که گرچه پیوسته نمی توانم ژرفا و شکوه آن را بیان کنم ، اما همواره  در وجود من می جوشد و زنده است.

چگونه باور کنم لحظه های بی تو بودن را ، شب و روز دیده ی حسرت بارم بر سنگفرش خیابان می لغزد لحظات دردناک جدایی چون نیشتری بر جان خسته ام فرو می رود چشمانم هر سایه ای را به امید دیدن قامت استواری می بلعد آخر می دانی تو برایم چه مفهومی داری ؟ داستان شیدایی پروانه به گرد شمع را شنیده ای ؟ من آن پروانه پر و بال سوخته بودم که هر دم بر گرد شمع وجودت می گشتم تا پر و بال خویش را بسوزانم و از حرارتت نیرو بگیرم . ای دیدگان حسرت زده به چه می نگرید به راهی که او باز نخواهد گشت ؟ ای افکار پریشان و عصیان زده به چه می اندیشی ؟ به روزهای خوش گذشته یا به غروب قلب بیمارم ؟ ای خوب من ، ای مهربانم آیا شود روزی که تو مسیح وار بر من رخ نمایی و من با عطر نفس های تو زندگی دوباره ای را آغازگر شوم ؟ در اینجا خبر سکوت مرگ چیزی نیست خانه در انزوای سرد خود تو را فریاد می زند نمی دانی چه دلتنگم من در این کویر محنت زده نشان از تو می جویم . بی تو خورشید بر من نمی تابد ، بی تو زندگی سرد است ، بی تو بهاران خزانی بیش نیست ، بی تو گلها نخواهند رویید ، بی تو حتی خورشید هم بر مجمر سینه آسمان نخواهد درخشید ، بی تو پرندگان نیز نخواهند خواند بیا که دستان غم و یخ زده ام نیازمند توست تویی که قلبی به پاکی زلال چشم ساران داری تویی که روح خدایی در تو دمیده است ! اینک بر من طلوع کن ، طلوع کن تا بار دیگر از حرارتت زندگی را از سر گیرم که بی تو من مرده ای بیش نیستم ، بر من طلوع کن تا حیات جاوید یابم و در لحظه لحظه ی عشق تو اشباع شوم !!!

چرا تو غمگینی؟

 تو را نگاه می کنم